A piece of my art : "Indian Scout-1920"
Το βιβλίο αφηγείται ένα οδοιπορικό με μοτοσικλέτα μέσα στην αμερικανική ενδοχώρα, όπου ο αφηγητής ταξιδεύει με τον γιο του, τον Κρις. Το ταξίδι λειτουργεί ως εξωτερικό πλαίσιο για μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση: την προσπάθεια του αφηγητή να συμφιλιωθεί με το παρελθόν του, με την ψυχική του κατάρρευση και με την παλιά του ταυτότητα, τον «Φαίδρο», έναν άνθρωπο που είχε απορροφηθεί από την εμμονική αναζήτηση της αλήθειας.
Καθώς η μοτοσικλέτα διασχίζει τοπία και πολιτείες, ο αφηγητής αναπτύσσει μια φιλοσοφική θεωρία γύρω από την «Ποιότητα» , μια αρχή που προηγείται της διάκρισης ανάμεσα στο λογικό και το αισθητικό, ανάμεσα στην τεχνολογία και την τέχνη. Η συντήρηση της μοτοσικλέτας γίνεται σύμβολο της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο: μια πράξη φροντίδας, προσοχής και συμμετοχής που ενώνει τον τεχνικό και τον ποιητικό τρόπο ύπαρξης.
Παράλληλα, το βιβλίο εξερευνά την ψυχολογική διάσπαση του αφηγητή, την προσπάθειά του να κατανοήσει τον Φαίδρο και να συμφιλιωθεί με το παιδί του, που βιώνει τη δική του εσωτερική αγωνία. Το ταξίδι γίνεται έτσι μια πορεία προς την ενότητα — ανάμεσα στον άνθρωπο και την τεχνολογία, ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Στο τέλος, το βιβλίο δεν προσφέρει λύσεις αλλά μια στάση ζωής: να ζούμε με Ποιότητα, δηλαδή με πλήρη παρουσία, προσοχή και φροντίδα για ό,τι αγγίζουμε.
Πράγματι ,παρακολουθώντας την αφήγηση του βιβλίου διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχουν ταξίδια που δεν γίνονται για να φτάσουμε κάπου, αλλά για να θυμηθούμε ότι υπάρχουμε ,να διδαχτούμε μέσα απ’ αυτά και να ερευνήσουμε νέους δρόμους . Ο αφηγητής ανοίγει ,εναν τέτοιο δρόμο όπου η μοτοσικλέτα-με την οποία τον διασχίζει- δεν είναι όχημα αλλά καθρέφτης, και ο άνεμος που χτυπά το πρόσωπό του δεν είναι στοιχείο της φύσης αλλά η ίδια η ανάσα της συνείδησης που ξυπνά. Στο τοπίο αυτό, η φιλοσοφία δεν είναι θεωρία, αλλά μια λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή που ενώνει το χέρι με το εργαλείο, το βλέμμα με τον ορίζοντα, τον άνθρωπο με την Ποιότητα.
Η Ποιότητα, όπως την συλλαμβάνει ο μοτοσικλετιστής , δεν είναι έννοια που μπορείς να την ορίσεις χωρίς να την προδώσεις. Είναι κάτι που προηγείται της διάκρισης ανάμεσα στο λογικό και το αισθητικό, ανάμεσα στο τεχνικό και το ποιητικό. Είναι η πρώτη σπίθα που ανάβει όταν ο άνθρωπος συναντά τον κόσμο χωρίς απόσταση, όταν η πράξη γίνεται προέκταση του εαυτού. Στη συντήρηση της μοτοσικλέτας, η Ποιότητα δεν είναι το αποτέλεσμα μιας καλής επισκευής, αλλά η εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου που σκύβει πάνω από το μηχάνημα με προσοχή, με σεβασμό, με μια σχεδόν ιερή αφοσίωση. Είναι η στιγμή όπου η τεχνολογία παύει να είναι ξένο σώμα και γίνεται διάλογος, σχέση, συμμετοχή.
Κι όμως, πίσω από αυτή την ήρεμη επιφάνεια, το βιβλίο κουβαλά μια ψυχολογική ρωγμή. Ο αφηγητής, διχασμένος ανάμεσα στον εαυτό του και τον «Φαίδρο», πορεύεται σε έναν δρόμο όπου η σκέψη έχει γίνει τόσο οξεία που πληγώνει. Η διάσπαση αυτή δεν παρουσιάζεται ως ατομική παθολογία, αλλά ως σύμπτωμα μιας εποχής που έχει χάσει την ενότητα ανάμεσα στο βίωμα και τη νόηση. Η λογική, όταν αποκοπεί από την εμπειρία, γίνεται μαχαίρι. Η εμπειρία, όταν στερηθεί τη σκέψη, γίνεται αδράνεια. Η μοτοσικλέτα, με τις μικρές της δυσλειτουργίες, γίνεται ο τόπος όπου ο αφηγητής ξαναμαθαίνει να αγγίζει τον κόσμο, να τον κατανοεί όχι μόνο με έννοιες αλλά με την αφή, με την υπομονή, με την αργή, σχεδόν τελετουργική διαδικασία της φροντίδας.
Στο κοινωνικό υπόβαθρο του βιβλίου, η Αμερική της τεχνολογικής προόδου -σήμερα όλος ο κόσμος-μοιάζει να τρέχει πιο γρήγορα από τον άνθρωπο που την /τον κατοικεί. Η τεχνολογία δεν είναι ο εχθρός, ο εχθρός είναι η αποξένωση από την τεχνολογία, η παθητικότητα που κάνει τον άνθρωπο να βλέπει τα εργαλεία του σαν μαύρα κουτιά, σαν ακατανόητες μηχανές που λειτουργούν χωρίς τη δική του συμμετοχή. Ο Πίρσινγκ αντιστέκεται σε αυτή την παθητικότητα. Η συντήρηση της μοτοσικλέτας γίνεται μια πράξη αντίστασης, μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος δεν είναι κάτι που απλώς καταναλώνουμε, αλλά κάτι που συν-δημιουργούμε. Η τεχνολογία, όταν την αγγίζουμε, όταν την κατανοούμε, όταν την φροντίζουμε, γίνεται γέφυρα προς τον εαυτό μας.
Και έτσι, το ταξίδι του Πίρσινγκ γίνεται μια ποιητική διαδρομή προς την ενότητα. Ο δρόμος απλώνεται μπροστά σαν μια αργή, ασημένια γραμμή που ενώνει το παρόν με το άχρονο. Ο άνεμος γίνεται δάσκαλος. Η μηχανή γίνεται συνομιλητής. Η Ποιότητα γίνεται η σιωπηλή αναπνοή του κόσμου, μια αναπνοή που υπάρχει παντού, αρκεί να σταθούμε αρκετά ακίνητοι για να την ακούσουμε. Στο τέλος, το βιβλίο δεν μας προτρέπει να αγαπήσουμε τη μοτοσικλέτα, ούτε καν τη φιλοσοφία,αυτό είναι επιλογή δική μας . Μας καλεί να αγαπήσουμε τη φροντίδα: τη φροντίδα ως τρόπο ύπαρξης, ως τρόπο να είμαστε παρόντες, ως τρόπο να επιστρέφουμε στην ενότητα που χάσαμε.
Γιατί κάθε δρόμος, όσο μακρύς κι αν είναι, ξεκινά από μια απλή, σχεδόν ταπεινή πράξη: να σκύψουμε πάνω από τη μηχανή της ζωής μας και να την αγγίξουμε με προσοχή, με ευγένεια, με ποιότητα. Και τότε, ο κόσμος ανοίγεται ξανά ,όχι ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως σχέση προς καλλιέργεια, ως ποίημα που γράφεται με κάθε στροφή του γκαζιού, με κάθε ανάσα του ανέμου, με κάθε στιγμή που επιλέγουμε να είμαστε παρόντες