Να χάνεις και να εξακολουθείς να παίζεις…

(Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια)

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Όλα αυτά τα χρόνια, έμαθα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Να διαβάζω τις υποσημειώσεις της ψυχής τους. Αυτά τα ανορθόγραφα, μουτζουρωμένα γράμματα, που οι ίδιοι φοβούνται να διαβάσουν.
Εκεί συνήθως κρύβονται οι αλήθειες….
Τα γνήσια συναισθήματα….
Γνώρισα ανθρώπους με αφάνταστο μεγαλείο ψυχής. 

Ανθρώπους που ένιωσα την ανάγκη να τους προσκυνήσω….
Και γνώρισα κι άλλους…
Τους μικρόψυχους.
Τους υποκριτές….
Που διαπραγματεύονται την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία…

Που είναι, ας πούμε, καλοί πωλητές αυτών των αξιών της ζωής.

 Και όχι για κάποιο πρακτικό όφελος….
Οι πιο πολλοί για να πλασάρουν μούρη το κάνουν.
Έτσι είναι οι άνθρωποι. 

Καθένας έχει την πορεία του σ'αυτόν τον κόσμο….
"Τελικά ξέρεις ποιο είναι το ζητούμενο;
Να έχεις ένα όνειρο μέσα σου, να περισώσεις ένα όνειρο δηλαδή και να προσπαθείς να το φτάσεις.
Έστω κι αν ξέρεις πως είναι μάταιος ο κόπος σου...
Ή... πως, ακόμα κι αν φτάσεις, δεν θα'χεις καμιά σχέση με τη χίμαιρα που ονειρεύτηκες...
Να ξέρεις και να επιμένεις.
Να χάνεις και να εξακολουθείς να παίζεις…
Αυτή είναι η γοητεία! Η ομορφιά!
Εγώ δεν αναζητώ πια τον Θεό.
Αυτό τον ανακάλυψα σ' έναν σπόρο λουλουδιού….